دو غزل پيوسته   « از سبز ...تا سرخ ...»

                                             از سبز ...

خاک خنياگر، سرودِ آب ، بزمِ شاخه ها

بوسه هاي صبح ، صبحِ باغ ، باغِ بي صدا

صبح ميلاد پرستوي گلو گم کرده است

نور مي پيچد بر اندامِ کجا تا نا کجا

هفت اسماعيل با مشک تهي وا مانده بود

تا که دريا موج زد در چشم مولود مِنا

ناگهان آوازِ ديگر بود بر درگاه وحي

ناگهان در بوي شب پيچيد لبخندِ خدا

طفل مي خنديد در گهوارهء دست پدر

در تمام شهر مي پيچيد شور نينوا

خاکِ آتش خيز ، باغِ ياس مي شد بر زمين

مرغِ آتش بال ، چرخ شوق مي زد در هوا

صبح ميلاد است و مي خندند اجزاي فلک

آب ها  امّا نمي خندند از اين ماجرا

                                                                        تا سرخ ...

بادِ سوزان ، آبِ آتشناک ، خاک ِ پرشرر

سرزمينِ تيغ ، مرزِ مرگ ، دنياي خطر

از شتاب کاروان کم کن نمي دانم چرا

اينچنين آشفته مي کوبند بر طبل سفر

تا گريبان مي درد خورشيد بر پيشاني ات

لحظه ها بر خاک هاي سرخ مي سايند سر

مي شناسم شيهه باد پريشان يال را

در فغان آبادي از شمشاد هاي  شعله ور

اي گلويت  کعبهء  شمشيرهاي در طواف

اي دو چشمت بوسه گاهِ تيرهاي درگذر

مي بري وادي به وادي باغ هاي تشنه را

تا مگر سيراب شان گرداني از خون و خطر

مي شناسم ماجرايت را که در آن ظهر ِ گرم

ناگهان خون ِپسر باريد از چشم پدر

اينچنين رفتي که از طوفان ِ آتش بگذري

با زناني همرکاب و کودکاني همسفر ...

ابراهيم قبله آرباطان  - تبريز                     شماره تماس :09122539935

ای که پیراهن باد از تنت آبستن تر

چشم میدان به تو و دامن پیراهن تر

درنگ و رو رفته ترین پنجره ها در تو رصد

چشم تبریز دم صبح به تو روشن تر

شب شبی شرجی و اندام زمین خیس عرق

می نماید رژ دور لبت از زن زن تر

باغبان با همه عشق تو را پرورده ست

اصله نورس سروی که دهان تر تن تر

و کشید از تو نه قامت که قیامت نقاش

خواست تا می شود از پیکره ات ممکن تر ...

نه ملک سازد و نه جن و نه شیطان سارا!

از تبار خودمان سازد اما زن تر ..

ابراهیم قبله آرباطان